Eftirlit með opinberu fé veitir stjórnvöldum ekki ótakmarkaða heimild til að afla upplýsinga um einkalíf fatlaðs fólks. Það eru mörkin sem Persónuvernd dró í niðurstöðu sinni vegna kröfu Reykjavíkurborgar um að NPA notendur afhentu persónuleg bankayfirlit og kvittanir vegna kostnaðar sem tengist aðstoðarfólki þeirra.
Í febrúar 2025 beindi NPA miðstöðin málinu til Persónuverndar. Í september síðastliðnum komst stofnunin að þeirri niðurstöðu að fyrirhuguð gagnaöflun Reykjavíkurborgar samræmdist ekki persónuverndarlögum. Gögnin gætu meðal annars innihaldið viðkvæmar persónuupplýsingar um heilsufar, trúariðkun og stjórnmálaþátttöku fólks. Persónuvernd taldi jafnframt að borgin hefði farið út fyrir þær meðalhófskröfur sem lögin setja.
Úrskurður Persónuverndar er mikilvæg staðfesting á því að sveitarfélög geta ekki að eigin geðþótta gripið inn í líf fatlaðs fólks með íþyngjandi hætti. Það er jafnframt ánægjulegt að Persónuvernd skuli í niðurstöðu sinni vísa til samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks.
Krafa Reykjavíkurborgar er enn eitt dæmið um hvernig sveitarfélög ganga ítrekað lengra í afskiptum af lífi fatlaðs fólks en eðlilegt getur talist. Hún undirstrikar þörfina fyrir skýr og samræmd viðmið um meðferð mála fatlaðs fólks, þar sem mannréttindi, sjálfsákvörðunarréttur og friðhelgi einkalífs eru í fyrirrúmi.
Fatlað fólk á sama rétt til einkalífs og aðrir íbúar landsins. Sá réttur verður ekki minni þótt fólk þurfi á opinberri aðstoð að halda til að lifa sjálfstæðu lífi.
NPA miðstöðin vonar að niðurstaða Persónuverndar verði sveitarfélögum mikilvægur lærdómur og leiðarvísir til framtíðar.